تبلیغات
. - خاطراتی از شهادت برادر

.
 

                                       
                                       نمایش عکس در اندازه واقعی
                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                                     برادرم در جبهه‌ی سومار با خمپاره ۱۲۰ به شدت مجروح و  زخم‌های شدیدی برداشته بود یکی از زخم‌ها وی را قطع نخاع 
و  زخم دیگر نیز به شدت به کلیه‌های او آسیب رسانده بود و در حدود ۲۰۰ زخم کوچک هم در بدن داشت.تقریبا ۴۰ روز در
 بیمارستان شیراز و تهران بود. شبی که در تهران شهادت نصیب ایشان شد؛ ماه رمضان بود. صدام شب‌های ماه رمضان
موشک می زد و تهدید کرده بود که راهپیمایی روز قدس برگزار نشود ولی راهپیمایی با شکوهی برگزارشد.
آن زمان پدرم مریض بود و ناراحتی کلیه داشت و دیالیز می‌شد. سعی داشتیم برادرم را نبیند. اما با اتوبوس با ما به تهران آمد.
در ترمینال برادر دیگرم  که پرستار برادر مجروحم بود؛ اعلام کرد دیشب ساعت ۱۲ محمود شهید شده‌است.
مانده بودیم که چگونه به پدرم خبر بدهیم. به ایشان گفتم که محمود را به شیراز برده‌اند باید به شیراز برویم.
من پدرم را در حالی که بیمار بود به همراه دو خواهرم به کرمان آوردم از قم که رد شدیم پدرم متوجه شد که
به کرمان می رویم و محمود شهید شده است. جنازه را با قطار آورند. روز بعد از عید فطر او را تشییع کردیم. برادرم کوچکتر از من
 بود و ۲۲ سال داشت که به درجه رفیع شهادت نایل شد.
گفت و گو از زهره و معصومه قادر- منتشر شده در سایت نشانه نیوز

 



طبقه بندی: شهدای جانباز، 
نوشته شده در تاریخ سه شنبه 4 مرداد 1390 توسط حمید رضا اسدی